Vidotrans

In mei 1998 deed zich de mogelijkheid voor om van mijn hobby mijn werk te maken. Ik was namelijk al een paar keer met hulpgoederen naar Polen geweest en wij hadden via de kerk sinds 1993 contact met een kerk in Kisoroszi in Hongarije. Ik hoorde dat Vidotrans in Doornspijk een chauffeur zocht en daar deze zich volledig bezighield met het vervoer van hulpgoederen naar Oost-Europa heb ik daar gesolliciteerd.

Op 6 Mei 1998 heb ik de eerste vracht geladen bij de stichting Hoop voor Albanië in Maasdijk en zo begon een periode in mijn leven waar ik met heel veel voldoening op terugkijk.Ik heb daar in ruim zeven jaar geweldig veel mee gemaakt.Een hele hoop ellende gezien maar ook heel veel mooie momenten mee gemaakt.De mensen waren altijd weer blij wanneer je aankwam met een lading hulpgoederen en ik heb heel veel fijne mensen ontmoet en veel vrienden gemaakt.

De eerste rit heb ik samen met mijn baas Jaap Vinke gemaakt. Hij zei”dan kunnen we mooi aan elkaar wennen en heb ik mooi de tijd om je wegwijs te maken in de wereld van hulpverlening”. Wij moesten lossen in Tirana, de hoofdstad van Albanië.We kregen tijd genoeg om te praten want bij aankomst in de haven van Dürres bleek dat er problemen waren met de douane documenten en dat duurde van zondagmorgen tot vrijdagavond tot dat was opgelost. Vrijdagavond nog “snel”naar de douane in Tirana gereden, 40 km in twee uur, vanwege de bedroefde staat van de wegen. Zaterdagmorgen ingeklaard bij de douane en gelost bij de politie academie waar de stichting een loods huurde.Jaap had een afspraak in Roemenië dus hij vertrok met het vliegtuig en ik zou zondagmiddag de boot nemen naar Bari in Italië.Dat liep een beetje anders want door problemen met de auto mistte ik de boot en kon ik pas dinsdag vertrekken.In Nederland hadden ze al opgemerkt dat het misschien wel mijn eerste en tevens mijn laatste rit zou zijn maar zo snel geef ik de moed niet op.

Het gross van de  ritten ging in die tijd naar Roemenië maar daar ik de enige Nederlandse chauffeur was bij Vidotrans naast drie Roemeense collega’s reed ik meestal op Albanië en Oekraïne.