Israel

Print PDF

Ik moest wachten tot September 2004 toen we met twee wagens naar Israël gingen in opdracht van de stichting Motherhood uit Nederland en Blythswood Care uit Engeland. We vertrokken uit Steenwijk naar Ancona in Italië en namen daar de boot naar Patras in Griekenland. Vandaar over land naar Pireus waar we weer op de boot gingen om via Cyprus naar Haifa te varen. Na 56 uur op de boot tussen de dolfijnen en vliegende vissen door gevaren te hebben kwamen we aan in Israël. Wij waren de enige twee complete auto’s aan boord, verder waren het allemaal onbegeleide trailers. Dat was wel even schrikken voor de Israëli’s want dat waren ze duidelijk niet gewend. Jaap en ik werden apart genomen en onze complete doopzeel werd gelicht. Daarna werden onze verhalen naast elkaar gelegd en vergeleken. Dit werd ok bevonden en toen mochten we proberen onze TIR-carnetten af te werken. We hadden al snel door dat dit even ging duren want toen ze vernamen dat we naar Rahat, een bedoeïenenstad bij Bersheva, en naar Gaza wilden haakten de douane expediteurs al snel af. Na enige tijd vonden we een Arabische expediteur die ons wel wou helpen. Al met al duurde het toch nog negen dagen voordat we vrij waren en mochten vertrekken. Bij de uitgang hielden ze ons nog een keer tegen want de sleutel van het toilet was weg en ze dachten dat wij die hadden. Toen dat niet zo bleek te zijn mochten we gaan rijden. De volgende dag gelost bij een medisch centrum en een school in Rahat en toen op naar Gaza. Daar hadden we de pech dat er net een paar raketten afgeschoten waren vanuit Gaza op een Joodse nederzetting aan de grens dus Gaza werd hermetisch afgesloten. Dan maar een parkeerplaats opzoeken en afwachten wat er gaat gebeuren. De hele nacht was er druk verkeer van tanks en helikopters langs en boven ons, terwijl vlak naast ons loofhuttenfeest werd gevierd. Wel heel dubbel allemaal. Vanwege het feest gebeurde er de volgende dag niets dus hadden we een vrije dag. ’s Avonds maar weer naar de grens bij Karni gereden waar we niet erg rustig sliepen want er werd de hele nacht over en weer geschoten. We stonden dicht bij Gaza-stad dus we zaten eerste rang.

I had to wait until September 2004, for the next big journey to the middle East: we went to Israel with two trucks, delivering cargo for the Dutch organisation Motherhood and Blythswood Care from England. We started our journey in Steenwijk, travelled to Ancona in Italy, where we travelled by boat to Patras, Greece. From Greece we went by boat to Cyprus. After 56 hours accompanied by dolphins and flying fishes, we arrived in Haifa, Israel. Besides us there we're only unaccompanied trailers on board, so it was a little bit unusual for the Israeli customs. The papers and background from Jaap and me were carefully checked and our stories we're compared, looking for abnormalities. Eventually they let us in and we could start with the handling of our TIR-carnets. When the customs heard that we were heading for Rahat, a Bedouin town near Bersheva and eventually to the Gazastrip, the customs shipping agents didn't want to help us. After a while we found a Arabic shipping agent, who wanted to help us. Eventually it took us nine days to get a clearance. When we wanted to leave, they stopped us once again because the key from the toilet was missing. When they found it, we could finally leave. The next day we unloaded a part of our cargo at a medical centre in Rahat, after that we headed for Gaza. We were unlucky because there was a rocket-shoot, targeting some Jewish settlement at the boarder. Because of this, the Israeli closed all the borders around the Gazastrip and we couldn't get in. We settled ourself on a parking nearby and waited for better days. The entire night there were helicopters flying over our head and tanks in front of us and in the near of our parking the Jews were celebrating the Sukkot feast. It gave us a weird feeling, to be in the middle of all that. Because of the feast, the next morning was a free-day and the closing of the boarders didn't change. That night we drove back to Karni-border. There was still alot of shooting from Israeli and Palestine groups, which kept us out of our sleep. Because we were close to Gaza-city, we were sitting on 1st row and could hear and see everything.

De volgende morgen begrijpen we al snel dat we Gaza niet ingekomen. De procedure is als volgt; Op de grens staat een grote hal waarin de goederen aan Israëlische zijde worden binnengereden. Dan volgt een security-scan. Wanneer het veilig is bevonden gaat de deur aan Israëlische kant dicht en aan Palestijnse kant open en kan de lading op Palestijnse trucks geladen worden. Na het lossen rijden we naar chekpoint Erres waar we Eddy en Nicolien van Motherhood afzetten. Zij hebben toestemming om Gaza binnen te gaan en daar het transport weer op te pikken. Jaap en ik gaan weer richting Haifa om een plekje te zoeken waar we een paar dagen kunnen staan want het is nu zaterdag en de boot gaat pas op maandag dus we hebben een paar dagen vrij. Zondag koppelen we mijn truck af en rijden naar Ceserea waar we een oude ruïne bekijken. Daarna rijden we via Nazareth naar Tiberias. Hier maken we een rit rond het meer en keren via de Golan hoogvlakte terug naar de parking. Maandagmiddag rijden we naar Haifa en na de gebruikelijke security perikelen mogen we aan boord. ‘s Avonds verlaten we Israël om via Griekenland en Bulgarije naar Roemenië te gaan, waar bij aankomst twee geladen opleggers voor Nederland zullen klaar staan.

The next morning is becomes clear to us that we're not going to enter Gaza. We unload the cargo in a big hall at the borderline. The Israeli will perform a security scan en close the hall. After that the Palestine side of the hall will be unlocked and they can distribute the cargo further into Gaza. After unloading the cargo, we're heading to checkpoint Erres. There we leave Eddy and Nicolien from Motherhood. They have permission to enter Gaza and supervise the distribute of the cargo. Jaap and I return to Haifa and look for a parking-place to spend the weekend. It's Saturday now and the boat to Greece leaves Monday. Sunday we disconnect the trailer and drive to Ceserea, to see the old ruins. After that we travel through Nazereth to Tiberias. Here we drive around the lake and return through the Golan hight back to the trailer at the parking. Monday afternoon, after the usual strict security scan, we enter the boat again. That night we leave Israel, and travel through Greece and Bulgaria to Romania. There we pick up two loaded trailers with return-cargo for Holland.

Ondanks de vele wachtdagen was het toch wel weer een bijzondere rit en heb ik er een voldaan gevoel bij. Maar zoals ik niet het gevoel had in het paradijs te rijden toen we vorig jaar tijdens de reis door Irak door het twee stromen gebied tussen de Eufrath en de Tigris reden, krijg ik nu ook niet de indruk dat we in het beloofde land van melk en honing zijn geweest. Zie hieronder voor een korte sfeerimpressie (Klik op een foto voor een vergroting):

Despite of the long days of waiting, this journey was again very special and I'm satisfied that I've completed it. But it didn't feel like I was travelling through the land of milk and honey, the land of Moses. Just as I didn't had the feeling travelling through the biblical paradise, the area between Tifrath and Eufrath river, on my trip to Iraq the year before. Below some pictures of our journey (click to enlarge):

Eigen foto's van de reis: