Irak

Print PDF

In 2003 kwam de Stichting Drenthe helpt Irak met de vraag of we een rit konden doen naar Zuid-Irak. Op het provinciehuis werkte namelijk iemand die daar geboren is en die wilde graag zijn familie en vrienden gaan helpen. Ze hadden geld en spullen ingezameld en dat moest er naar toe. Het was in de zomer dus komkommertijd in het nieuws en iedereen viel over ons heen. Wat ons wel niet mankeerde om tijdens de oorlog daar naar toe te willen gaan. Ook Den Haag gaf een negatief reisadvies maar dat was zo voor de meeste landen waar wij op reden. Wij gingen nooit over één nacht ijs dus de reis werd terdege voorbereid. In overleg met alle betrokkenen werd besloten dat we het zouden proberen maar dat we via het zuiden Irak zouden binnenrijden dus via Syrië, Jordanië, Saudi-Arabië en Koeweit. Het Nederlandse leger zou ons dan begeleiden vanaf de grens en we zouden bij hun op de basis kunnen parkeren. Dit alles betekende wel dat wij meer visa nodig zouden hebben. De voorbereidingen werden in gang gezet en ik ging dagelijks naar Den Haag naar de verschillende ambassades om de visa te regelen. Daar kregen we alle medewerking alleen bij de Saudische ambassade duurde het lang, die moesten eerst toestemming hebben uit Riaad. Op een gegeven moment zei men "ga maar rijden dan sturen wij het visum wel naar Amman".

In 2003 the foundation ‘Drenthe helpt Irak’ asked Vidotrans if we could go on a trip to South-Iraq. An employee of the house of province was originally born there and wanted to help his family and friends. They had collected money and goods that had to be delivered. It happened in summertime and that’s a slow time for journalists so everybody jumped on the story and asked us if we were crazy to go there in war-time. The Hague gave a negative advise, but that was the situation in most of the countries we went to. We never went unprepared so the preparations started. After negotiation with all involved we decided to go. We would try to reach Iraq from the south, so trough Syria, Jordan, Saudi-Arabia and Kuwait. The Dutch army would escort us from the border and we could park at their base. This all meant that we would need more visa for the different countries. So the paperwork started and I went daily to the various embassies to get the visa’s. They all cooperated very well, but it took a while at the Saudi Arabian embassy. They needed the permission from Riaad. On a certain point they said: ‘start driving, we will send the visa to Amman.’

Zodoende vertrokken wij op 4 Augustus, op de verjaardag van mijn vrouw, richting Jordanië. We gingen met drie auto’s bestuurd door Douwe Dijkstra, Sander van As en ik zelf en Wim de Haan vloog als reserve chauffeur/monteur samen met Jaap Stalenburg van TVM en Rob Siebelink van het Dagblad van het Noorden naar Amman om zich daar bij ons te voegen. De reis verliep voorspoedig totdat we aan de grens met Jordanië kwamen.Hier mochten we niet verder omdat we nog geen visum hadden voor Saudi-Arabië. Ze wilden ons het liefst terug sturen naar Syrië maar wij moesten het visum regelen in Amman dus dat was geen optie. We moesten de auto’s laten staan en kregen toestemming van de politie om naar Amman te vertrekken. We werden gehaald door Jaap, Rob en Wim en vertrokken naar een hotel in Amman. Met hulp van de Nederlandse ambassade aldaar lukte het om na zeven dagen de visa voor elkaar te krijgen zodat we weer verder konden. Wij gingen weer terug naar de trucks aan de grens waar bleek dat onze koelkasten waren uitgevallen en al het eten bedorven was. De douane was nu snel geregeld maar het was te laat om nog te vertrekken want de poort was gesloten. De volgende dag ging het verder richting Saudi-Arabië. Daar aangekomen bleek dat de douane al gesloten was. De volgende twee dagen bezig geweest om de grens over te komen. Het is de buitengrens van de Arabische landen dus hier wordt alles gecontroleerd; beplating wordt van de trailers gehaald, banden van de velgen, gaten in de tank gesneden. Dit alles om te controleren of er ook wapens gesmokkeld worden. Gelukkig gebeurde dat niet bij onze auto’s al werden wij ook wel streng gecontroleerd. En dit alles bij een temperatuur van 48 graden Celsius en in de volle zon. Na deze grens konden we beginnen aan de 1500 km lange rechte weg door de woestijn richting Koeweit. Daar verliep het allemaal redelijk soepel al moest er nog wel even getelefoneerd worden met de Nederlandse ambassade voor een beetje pressie. Aan de grens met Irak werden we opgewacht door de Nederlandse mariniers die ons via een bypass over de grens en naar hun basis in As-Samawa begeleidden. De volgende twee dagen hebben we gelost en konden we weer richting Roemenië om een retourlading op te pikken voor Nederland. De terugreis verliep voorspoedig en op 13 September kwamen we na een rit van 14000 km weer aan in Assen. Na een welverdiende vakantie maar weer aan de slag in het “gewone werk” naar Roemenië en Oekraïne totdat er weer ergens een ramp zou gebeuren of een oorlog uit zou breken zodat er zich weer een speciale rit zou voordoen. Dat duurde niet zo lang want rond kerst 2003 was er de aardbeving in Bam en ging Vidotrans met vier auto’s richting Iran. Ik mocht deze keer niet mee want nu waren de andere collega’s aan de beurt. Zie hieronder voor een sfeerimpressie van mijn reis naar Irak (klik op de afbeelding voor een vergroting):

So at the 4th of August, on my wife’s birthday, we took off and headed for Jordan. We went there with three trucks; driven by Douwe Dijkstra, Sander van As and myself. Wim de Haan, de mechanic/spare driver, flew together with Jaap Stalenburg (TVM insurance-company) and Rob Siebelink (Journalist from local newspaper) to Amman, where the would team up with us. De journey went very well up to the border of Jordan. There they wouldn't let us through because we didn't had a visa for Saudi Arabia. The wanted to send us back to Syria, but we had to arrange the visa in Amman so that wasn't a option. We departed or trucks and we got permission from the local police to travel to Amman. Jaap, Rob and Wim picked us up and we travelled together to a Hotel in Amman. With help from the Dutch embassy, we managed to finally get the restricted visa-documents. It took us seven days, but we could return to our trucks and continue the journey. When we arrived at the trucks, we found out that our refrigerators didn't had power any more and all our food had gone bad. Fortunately, the customs led us through but we had to wait until the next morning because the gates we're already closed. The next day we drove to Saudi Arabia. The office of the customs was already closed, so again we had to wait until it opened in de morning. It did take us two days to get a clearance from the customs; it's the outer border of the Arabian world and that's why they are very strict in there policies and they will check every detail. Shields had to come off the trailers, all the tires had to come of the rims and the checked all the fuel tanks of passing trucks and cars. All this, to check for smuggling of weapons. Fortunately we didn't had to undergo this strict search policies even though they still checked and searched our vehicles very extensively. And all this happened in the full sun, with temperatures exceeding 48 degrees Celsius! After passing this border, we could start our journey of 1500 km on a straight road through the dessert, to Kuwait. In Kuwait everything went quite well after some strategic calls with and from the Dutch embassy. At the border with Iraq, a convoy of Dutch marines awaited us. They escorted us through a bypass over the border and to their base in As-Samawa. The next two days we unloaded our cargo and returned to Romania to pick up a return-cargo intended for Holland. De journey back home went very well; on 13 September we arrived in Assen, travelled a total of 14000 km. After a well earned holiday, I got back to work again: 'ordinary' frequent trips to Romania and the Ukraine until the moment a new war would start or a nature-disaster would happen. It didn't take long; in december 2003, a big earthquake happened in Bam, Iran. Vidotrans went there with 4 trucks. Without me, because other colleagues went. Now it was their turn to participated in such a long en interesting journey. Below some pictures from the journey to Iraq (click to enlarge):

Vertrek uit Nederland:


Onderweg naar en in Irak:


En weer terug in Nederland: