India

Toen rond Kerst 2004 de beelden van de Tsunami op de tv te zien waren zei mijn vrouw “daar moet je vast naar toe”.Ik dacht:dat doen ze vast per vliegtuig of schip,dat is veel te ver per vrachtauto.Maar toen een paar dagen later Gerard belde met de vraag:”wil jij naar Zuidoost India”?hoefde ik daar geen minuut over na te denken.

Zo vertrokken wij dan ook op 14 Januari 2005 met 10 auto’s richting India.Vijf wagens van Vidotrans,bemand door Theo Dreyer,Willem van der Zwaag,Feike Sybrandy,Jan Posseth en ik zelf.Twee van Belga met Fokko Belga en Jan Hoving,één van Bok BV met Sijtse Boer en eigen rijder Klaas Bok met zijn eigen truck allen uit Roden en één van Mussche uit Staphorst met Jarno Kooiker aan het stuur.

Het lukte prima om het konvooi bij elkaar te houden ook op de tweebaans wegen na Budapest viel dat best wel mee.We hadden een tekst op de zijkant van alle trailers dus iedereen kon zien waar we mee bezig waren.In Oradea,Roemenië stapte Jaap Vinke ook bij ons op.Net over de grens in Bulgarije kregen we de eerste lekke band.Het zou niet de laatste zijn want ik op een gegeven moment waren we de tel kwijt.Erzijn zelfs nog banden ingevlogen naar India samen met drie vrachten nagekomen lading.

Het eerste probleem deed zich voor aan de grens met Iran.Ze vroegen per auto $ 900,= transit belasting.Of er moest een fax komen via de Nederlandse ambassade van het Ministerie van Transport en dan zouden we gratis door mogen.Snel een satelietbericht naar het kantoor inSteenwijk gestuurd maar omdat het zondag was kon er die dag niet veel gebeuren.Het tijdsverschil met Nederland was inmiddels twee en half uur dus dat werkte ook niet in ons voordeel.

Maandag hoorden we van de expediteur dat het Ministerie alle medewerking wilde verlenen maar er was inmiddels een nieuw probleem.Erwas een fax gekomen van de Indiase ambassade uit Teheran met het verzoek om ons tegen te houden want India had geen hulp van buitenaf nodig zei men.De douane verzekerde ons, dat wanneer het probleem met de transitbelasting was opgelost,wij wat hun betreft mochten doorrijden.

Na drie dagen rijden we Iran binnen.

We hadden vanuit Nederland gehoord dat president Bush weer ruzie had gemaakt met zijn Iraanse collega dus men verwachte dat wij misschien nog wel problemen zouden kunnen krijgen onderweg maar niets was minder waar.Wat is dat een prachtig land om doorheen te rijden en wat een vriendelijke mensen wonen daar.Ik denk dat ze de auto’s nog herkenden van de rit naar Bam een jaar eerder want we kregen heel veel positieve reacties onderweg.Tot twee keer toe wachtte een Iraanse chauffeur op ons voor een grote stad waar wij doorheen moesten om ons de weg te wijzen.Tussen de steden zijn de borden tweetalig maar in de steden alleen maar in het Arabisch namelijk.InZahedan,zo’n 80 km voor de grens met Pakistan eindigt ons TIR-carnet dus moeten we hier een transitdokument opmaken naar degrens.Wanneer we aankomen blijkt het een feestdag te zijn dus we hebben een dag vrij.We gaan met een taxi naar een hotel in de stad om te douchen en wanneer de hoteleigenaar hoort waar we mee bezig zijn krijgen we thee aangeboden en mogen we gratis douchen.De volgende dag transit gemaakt en naar de grens gereden.Daar aangekomen bleek de douane al naar huis te zijn.We bestelden in het restaurant op de grens rijst met kip maar de kip moest nog gevangen en geslacht worden dus dat duurde even.

De volgend morgen maar weer naar de douane en tegen de middag waren we Iran uit.De Pakistaanse ambassade in Nederland had al onze gegevens doorgegeven en we werden met open armen ontvangen door de Pakistaanse douane.Wij kregen thee met cake en zij gingen met man en macht aan het werk met onze papieren.We zetten de klok weer anderhalf uur vooruit.Om vijf uur lokale tijd rijden we Pakistanbinnen.We krijgen twee man van de douane mee bij ons op de auto die ons begeleiden tot aan de grens met India.Dit was vanuit Nederland al geregeld.

Het rijden door Pakistan is een belevenis op zich.Ten eerste rijden ze links en als je door een stad moet voelt het net of je als figurant mee doet in een Aziatische film.Het rijdt en loopt allemaal kris kras door elkaar en het is een kakafonie van geluid,schitterend.Het gemiddelde ligt niet hoog,zo’n 40 km per uur.Het toppunt wordt Lahore,de laatste grote stad die we door moeten voor de grens met India.Verkeersregelskent men niet schijnbaar en ze zijn duidelijk niet gewend aan auto’s met linkse besturing want zes keer rijdt er iemand tegen een auto van ons aan.Het kost ons twee en half uur om door de stad te komen.We zijn uitgenodigd door de Pakistaan die in Nederland onze visa en deescorte heeft geregeld.Hij is hier op vakantie en heeft een maaltijd voor ons klaar gemaakt.Na het eten rijden we nog door naar de grens.

De volgende morgen werden we gewekt door de douane.Zij gingen met de papieren aan de slag en wij konden gaan ontbijten.We kregen weer alle medewerking en namen afscheid van onze escorte.De grens gaat om vier uur dicht en net voor sluitingstijd rijden we Indiabinnen.De klok gaat weer een half uur vooruit en we hebben nu vier en half uur verschil met Nederland.

De Indiasche autoriteiten staan niet te popelen om ons door te laten.India is geen hulp nodig zegt men.Elke dag staat er een artikel in de krant dat er tien Nederlandse vrachtauto’s met hulp vast staan aan de grens.Na vijf dagen gaan toch opeens de loodjes eraf en mogen werijden.We kunnen beginnen aan de laatste etappe.Nog ongeveer 3500 km voor de boeg en verschillende steden te doorkruisen.Het zou ons negen dagen kosten dus weer geen hoog gemiddelde maar uiteindelijk komen we toch aan in Chennai.De vrijwilligers van Motherhoodhebben een parking voor ons geregeld bij de Don Bosco stichting in Red Hills even ten noorden van Chennai.Zij hebben al het nodige voorwerk verricht maar omdat we in verschillende gebieden gaan lossen hebben we te maken met meerdere lokale overheden en dat kost de nodige tijd.

We maken een distributieplan en moeten een deel van de lading herindelen over de auto’s omdat we verschillende kanten op gaan.’sAvondsvertrekken vier wagens richting het zuiden.Twee van hen moeten nog twee dagen rijden om op plaats van bestemming te komen.

De volgende dag kunnen er twee wagens gelost worden in de omgeving van Chennai en in de dagen erna de overige vier.Tussentijdsworden we regelmatig gehaald door zuster Rexlin van het St.Thomas ziekenhuis om te eten en te douchen in het ziekenhuis.We vernemen dat zij achter de schermen heel veel geregeld heeft om ons het land binnen te krijgen.Tegen de tijd dat wij gelost zijn druppelen ook de anderen weer binnen en zijn we weer kompleet.

Inmiddels is er ook lading ingevlogen en in overleg met de thuisbasis wordt er besloten dat Theo,Jan Posseth en ik achterblijven om deze lading te distribuëren.

De volgende dag komt er bericht van het vliegveld dat we kunnen laden en nemen we afscheid van de andere zeven die de thuisreis zullen aanvangen.

De ingevlogen lading moet helemaal naar het zuiden van India en hier krijgen we te maken met smalle wegen en laaghangende kabels.Wehebben er wel enige geraakt en stuk gereden dus er hebben nog wel wat mensen zonder stroom gezeten.Na ruim een week was de klus geklaard en konden wij ook richting huis.De mensen van de stichting gaan op het vliegtuig en wij koersen richting Istanbul waar we retour kunnen laden voor Nederland.Daar aangekomen blijkt dat de lading is geannuleerd en rijden we door naar Roemenië voor onzeretourlading.Na elf weken kwamen we weer terug in Nederland. 26000 km en een ervaring rijker.

Enige tijd later bleek dat de prijzen zo onder druk kwamen te staan door vervoerders uit de nieuwe lidstaten dat het niet meer haalbaar was om met Nederlandse chauffeurs naar oost-Europa te rijden.Als gevolg daarvan kregen wij ontslag en ben ik sinds Augustus 2005 aan de slag bij Heisterkamp in Oldenzaal in het transport naar Engeland.