Vidotrans

Print PDF

Bij Simons heb ik het ook prima naar mijn zin gehad totdat in mei 1998 de mogelijkheid zich voordeed om van mijn hobby mijn werk te maken. Ik was namelijk al een paar keer met hulpgoederen naar Polen geweest en wij hadden via de kerk sinds 1993 contact met een kerk in Kisoroszi in Hongarije. Ik hoorde dat Vidotrans in Doornspijk een chauffeur zocht en daar deze zich volledig bezighield met het vervoer van hulpgoederen naar Oost-Europa heb ik daar gesolliciteerd. Op 6 Mei 1998 heb ik de eerste vracht geladen bij de stichting Hoop voor Albanië in Maasdijk en zo begon een periode in mijn leven waar ik met heel veel voldoening op terugkijk. Ik heb daar in ruim zeven jaar geweldig veel mee gemaakt. Een hele hoop ellende gezien maar ook heel veel mooie momenten mee gemaakt. De mensen waren altijd weer blij wanneer je aankwam met een lading hulpgoederen en ik heb heel veel fijne mensen ontmoet en veel vrienden gemaakt. De eerste rit heb ik samen met mijn baas Jaap Vinke gemaakt. Hij zei; "dan kunnen we mooi aan elkaar wennen en heb ik mooi de tijd om je wegwijs te maken in de wereld van hulpverlening''. Wij moesten lossen in Tirana, de hoofdstad van Albanië. We kregen tijd genoeg om te praten want bij aankomst in de haven van Dürres bleek dat er problemen waren met de douane documenten en het duurde van zondagmorgen tot vrijdagavond tot deze waren opgelost. Vrijdagavond nog 'snel' naar de douane in Tirana gereden, in twee uur, vanwege de bedroefde staat van de wegen. Zaterdagmorgen ingeklaard bij de douane en gelost bij de politie academie waar de stichting een loods huurde. Jaap had een afspraak in Roemenië dus hij vertrok met het vliegtuig en ik zou zondagmiddag de boot nemen naar Bari in Italië. Dat liep een beetje anders want door problemen met de auto mistte ik de boot en kon ik pas dinsdag vertrekken. In Nederland hadden ze al opgemerkt dat het misschien wel mijn eerste en tevens mijn laatste rit zou zijn maar zo snel geef ik de moed niet op. Het gros van de ritten ging in die tijd naar Roemenië maar daar ik de enige Nederlandse chauffeur was bij Vidotrans naast drie Roemeense collega’s reed ik meestal op Albanië en Oekraïne. Hieronder een aantal foto's van ritten naar Albanië en Roemenië (klik op een foto voor een vergroting);

I had a good time working at the Simons-company until in May 1998 I got the chance to turn my interest into work. Because at that moment I heard that Vidotrans in Doornspijk was looking for a driver. I knew that Vidotrans was solely concentrating on bringing humanitarian aid to Eastern-Europe. In private time I was with my family already for years involved with humanitarian aid transports to Polen, I had been on a couple of journeys to get the goods to people who needed it. And since 1993 we were in contact with a church in Kisoroszi, Hungary. So I applied and got the job. On the 6th of May 1998 I loaded the first truck at the ‘Hope for Albania’- foundation in Maasdijk, and so started a period of my life on which I look back with satisfaction. I worked there for more than seven years and had a lot of experiences. I’ve seen misery, but have also a lot of good memories of the good times I’ve had. The people in need were always glad and grateful when you arrived with a cargo of aid. I’ve met nice people and made friends on my journeys. The first trip was together with my boss Jaap Vinke. ‘So we can get to know each other and I will have all the time to explain you around in the world of humanitarian aid transports.’ he said. Our trip went to Tirana, the capital of Albania. We got enough time to talk because when we arrived at the harbour in Durres, it seemed that there were some problems with the customs documents and it took them from Sunday morning until to Friday night solve it. On Friday-evening we went for a ‘quick’ trip to the customs-office in Tirana, 40 kilometres in two hours because the roads were in a horrible state. So on Saturday morning we finally got the custom clearance and went to unload the trailer at the police-academy where the foundation rented a hangar. Jaap had an appointment in Romania, so he had to leave by plane. The plan was that I would take the boat to Bari, Italy on Sunday. It went a little bit different; because of car-trouble I missed the boat and couldn’t leave until Tuesday. In Holland some people already thought that it would be my first and last journey, but I don’t give up that easily. Most of the journeys went to Romania in those days, but as I was the only Dutch driver at that point besides three Rumanian collogues, I drove mostly to Ukraine and Albania. Below some pictures from my journeys to Albania and Romania (Click to enlarge):

Roemenie:

Albanie: